آن دم که با تو ام

آن دم که با تو ام

ای آنکه زنده از نفس توست جان من

آن دم که با توام ، همه عالم از آن من

آن دم که با توام ، پرم از شعر و از شراب

می ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام ، سبکم مثل ابرها

سیمرغ کی رسد به بلندای آسمان من

بنگر طلوع خنده ی خورشید بر لبم

زان روشنی که کاشتی ای باغبان من

باتو سخن گفتن زمهر چه حاجت است؟

خود خوانده ای به گوش من این ، مهربان من